woensdag 7 februari 2018

Nieuw begin

Nu ik zo’n beetje halverwege mijn leven ben,
en onze kinderen een zelfstandig bestaan leiden,
ontstaat er weer ruimte.
Veel ruimte!


Mijn moederlijke, zorgende taken zijn sterk verminderd
en in die vrij gekomen ruimte sta ik steeds vaker stil bij de vraag
wie ik nu inmiddels ‘ben’..


Ik ben niet meer de moeder, 
die dagelijks druk was met het gezin en de kinderen.
Ik ben ineens
- zomaar! -
een vrouw van ‘middelbare’ leeftijd 
die (hopelijk!) nog een half leven voor zich heeft!

En dat leven opnieuw mag uitvinden!
Noemen ze dat niet De Overgang?
Dat is vast niet voor niets!
;o)


Er is ineens veel ruimte om terug te kijken.
Op ons gezin, wat we deden, waar we voor stonden, de keuzes die we maakten.
Op hoe de kids zich gevormd hebben.
Op hoe het gewoon was, al die jaren…


Maar.. er ontstaat ook vooral veel ruimte om vooruit te kijken!

Wat zou ik graag nog doen?
Waar zou ik graag nog heen gaan?
Wat voor nieuwe dingen zou ik graag nog willen leren?

Wil ik de persoon blijven, die ik altijd was..
Of mag er een nieuwe wind gaan waaien?


Bij het zien van de zolder vol spullen die ik een leven lang verzameld heb
kom ik tot de conclusie dat ik de tijd, die ik (nog) heb,
niet meer wil verdoen met het vullen van ideeën en plannen die ik jaren terug had.
Want aan leuke, creatieve ideeën had ik nooit geen gebrek ;o)
Dus ook niet aan spullen hiervoor.


Ik word doodmoe alleen al bij het zíen van die volgestouwde zolder…!


Dat deurtje? Daar wou ik nog een kastje voor timmeren..
Die dozen vol lapjes? Die zijn om nog eens een lappendeken mee te maken…
Die stapels oude spijkerbroeken.. Oh ja, daar wou ik leuke stoelkussentjes van naaien!
En.. dat is nog maar een topje van de ijsberg ;o)


Zo liggen er bakken vol wolletjes en stofjes voor allerlei leuke dingen
waar nooit van is gekomen.
Gebrek aan tijd, of er kwamen weer andere dingen op mijn pad.


Ik voel heel sterk dat ik er afscheid van mag nemen.
Ik bedoel; het waren super leuke ideeën en spullen,
maar ik ga nu kiezen voor nieuwe uitdagingen!


Ze hoorden bij díe tijd..
maar niet meer bij NU!


Mijn tijd hier is té kostbaar om dromen uit het verleden na te jagen.
Dus.. Hup, Weg Ermee!


Ik neem heel bewust afstand en afscheid
en ik hoop dat iemand anders héél erg blij en gelukkig wordt met mijn spullen!

En.. jullie hebben geen idee hoe GOED dit voelt J

Y STEFANIE

vrijdag 2 februari 2018

ZEE PAARD

Zondagmorgen. De wereld oogt aardig grijs aan zee.
Mooi moment om naar de Westhoek te gaan,
dat lege stukje niemandsland tussen Domburg en Westkapelle.



Je kunt daar zo lekker met je auto de dijk op rijden.
Ik herinner me dat mijn vader dat vroeger deed, als het stormde!
Wij, de kinderen, mochten dan mee in de Lelijke Eend tot vlak aan het bulderende water..
De golven sloegen dan tot over de motorkap!
Spannend dat dat was!!


Maar.. nu stormt het niet.
Het waait, dat wel, je ziet de schuimkoppen op de golven.


Het is helemaal niet druk.
Daarom vind ik het hier zo fijn.
Je proeft hier nog het pure, het lege, het oorspronkelijke.


Ik verwacht van alles tegen te komen..
Meeuwen, strandlopertjes, kwallen of een dode krab.


Maar… geen zee paard ;o)






Zee-paard en zijn baasjes lopen op het gemakje langs en door de branding.
Vriendje zee-hond geniet net zo hard…
wat een geweldig gezicht!


“Nee, het is geen vroege Stroa”, zegt de baas, als we een praatje maken.

“We komen van Oostkapelle en gaan hier vaker naar toe..
Onze paarden genieten er zo van..
En wij ook..!

Onze paarden zijn het gewend.”



We keuvelen nog wat.
Over 'rienkrieen en sjeesjesrieen'.


Blij vervolg ik mijn weg.
Ik kijk nog even achterom.. maar ze raken al uit zicht.

De zon breekt langzaam door...

Wat een cadeautje J!

Y STEFANIE

donderdag 25 januari 2018

Arboretum

Bij het opschonen van m’n computer
ontdek ik tot mijn grote schrik een enorme hoeveelheid mappen vól foto’s
die ik eigenlijk al lang weer vergeten was...

Zoals een serie foto’s die ik afgelopen najaar maakte
in het arboretum van Kalmthout.
Vriendin A en haar vriendin T waren er beiden al eens eerder geweest
en hadden vol enthousiasme verteld
hoe mooi het er was..

Dus togen we op een druilerige, natte dag
met z’n drieën in ons autootje naar België.

(Uhh.. dat natte was niet afgesproken hoor,
maar ja..  de datum was nou eenmaal geprikt ;o)

We lieten ons er niet door weerhouden
en misschien kwam het daardoor wel, dat het een heel bijzondere en fijne dag werd..
het groen, de rust, de regen
en het gezelschap vulden elkaar naadloos aan!

We genoten van het pure ‘zijn’ in de natuur,
hoe nat die dan ook was ;o)

Ik laat jullie graag even meekijken!



















Dus… vergeten jullie het niet?
Ook al regent het, en is het grijs en somber..

PLUK altijd DE DAG J

vrijdag 19 januari 2018

Inslingeren

Als je een zeeman hebt, of wellicht een familielid die ook vaart
dan zal je dit begrip zeker kennen…

Inslingeren.

Dat is wat ik de afgelopen weken
- met vallen en opstaan - heb gedaan.


Wat wás het wennen. Zoeken naar een nieuw ritme..
Ons gezin zonder de Jongste (mijn Kipje, zoals ik haar vaak liefkozend noem)
die nu haar eigen huisje heeft
en daar zó gelukkig is met haar Lief!


Van 5 naar 2
(want ja, de Stuurman zit al weken op zijn bootje)
betekent héél erg wennen.
Wennen aan minder boodschappen, aan minder was..
Ik kook nog steeds véél te veel
en de kelder en koelkast puilen uit van de vooraden, hihi.

Niet meer met een half oplettend oor in de gaten houden
of er na het gerinkel van de wekker toch wel voetstappen klinken, daar boven.

Geen verhalen meer als ze thuis komt...
Want, verhalen vertellen, dat kan ze, hoor ;o)


Soms overvalt me weemoed.
Dan springen er tranen in mijn ogen
en betrap ik me op het droeve gevoel van
‘dit komt nooit meer terug’.

En jaaa, dat kan ik heel goed, hoor, weemoedig zijn...

(Wisten jullie vast wel ;o)


Er is ook goed nieuws ;o)
Natuurlijk is er goed nieuws.. altijd!!
Wij kunnen onze kamer-en-suite weer verlaten
en met ons bedje naar boven verhuizen!

Om al die weemoed te bestrijden stort ik me met verve 
op het mooi maken van de slaapkamer die we weer terug krijgen.

Ik schilder alles helder wit, leg laminaat en timmer plinten!
Ik hang gordijnroedes op en dompel me onder in woonbladen..
.. om vervolgens lekker mijn eigen ‘Villa Zeezicht stijl’ te volgen ;o)


Morgen gaat het gebeuren!
Dan sjouwen Kipje en haar Lief ons grote bed voor me terug naar boven.

Kunnen we weer eens heerlijk een dansje doen 
in de eetkamer van onze Villa!

Life goes on.. and I like it J

Y STEFANIE

zondag 31 december 2017

Fijne jaarwisseling!

De laatste dag van 2017 alweer, wat vloog de tijd!

Hoe ik me 2017 zal herinneren? 

Uhhh... 
Daar ga ik vandaag, tijdens het oliebollen bakken,
eens rustig over nadenken ;o)

De afgelopen week stond in het teken van het schilderen
van het huisje van onze Jongste..
Daarom heb ik nog eigenlijk helemaal geen tijd gehad om
bewust terug te kijken op dit afgelopen jaar!
Veels te druk gehad!

Nu even twee dagen 'rust'.
Héérlijk!
Mijmeren, terugkijken en vooral mijn zegeningen tellen..!

En natuurlijk oliebollen bakken, slabberjannen, 
en om 00.00 uur een glaasje prosecco!
J

Ik ben benieuwd wat 2018 ons gaat brengen..
Ik hoop bovenal dat wij de verbondenheid met elkaar 
en de natuur om ons heen blijven koesteren!

Want.. alles wat aandacht krijgt groeit!


maandag 25 december 2017

OH holy night..


Vanuit Villa Zeezicht

wens ik jullie allemaal

heel mooie

en vredevolle

Kerstdagen toe!


Y STEFANIE

zondag 24 december 2017

Uitvliegen!

Toen de Jongste als klein meisje in de kleuterklas kwam
vroeg Juf of ik een vogeltje voor haar wilde maken.
Een vogeltje van vilt.
Het kreeg een staartje van veertjes en mooie versierde glitterknoopjes.


Haar vogeltje kwam tussen alle andere vogeltjes te hangen.
Het hing twee jaar lang in de fijnste klas bij de liefste juf.
Toen de overstap gemaakt werd naar de eerste klas
maakte juf het vogeltje los, en mocht het uitvliegen.
Het was een bijzonder moment…


Terwijl nu, terwijl de kerstlichtjes branden, de sterretjes flonkeren,
het kerstboompje staat te schitteren
en de villa geurt naar zelfgebakken kerstbrood en cake
staat de Jongste weer op het punt van uitvliegen..
samen met haar Lief!
Want.. ze hebben een huisje!!


Naast alle blijheid voor het jonge stel voelt het ook zó ontzettend dubbel..
Zó lang al kijken we uit naar meer ruimte in onze villa.
En zó lang al weten we dat ze er écht aan toe is.
Maar nu het echt staat te gebeuren weet ik niet
of ik haar wel kan missen.. ;o)


Ze staat klaar, op het randje van het nest..
Wat zullen de komende Kerstdagen me dierbaar zijn!!

IEDEREEN HEEL FIJNE, WARME EN VREDEVOLLE KERSTDAGEN GEWENST!

Y STEFANIE