woensdag 10 mei 2017

De woeste hoogten

Wow, daar loop ik dan..
zomaar, ergens in de wildernis van Bodmin Moor.
Ik ben gedropt, in m’n eentje,
en mag mezelf een hele dag lang 
een weg banen
over het ruige, wilde en winderige landschap van ‘the moors’.

Geen bereik, alleen een klein kaartje
om me de weg te wijzen.
En nee.. een pad of bewegwijzering is hier ook niet ;o)

Ik voel oeroude krachten en
dompel me onder in een mysterieus landschap.
De eeuwige wind blaast eindeloos om me heen..
Wilde schapen en pony’s zijn hier het enige gezelschap.

‘To wander’ over de woeste hoogten,
 zo helemaal alleen,
is een ervaring die met geen pen te beschrijven valt..

Uiteindelijk, 
als ik na een dag vol intens beleven
neerstrijk in een kleine pub in een onooglijk gehucht,
en mezelf tegoed doe aan een welverdiende ‘Cornish tea’..

is in mij een eeuwig verlangen naar the moors geboren!


maandag 8 mei 2017

Bluebells

A fairytale in blue..
dat kan alleen in Cornwall!

In een warme lentezon wandelen we
door frisgroene bossen
naar Lanhydrock,
omgeven door een eín-de-loze blauwe waas.

Elke stap nodigt uit tot het maken van een foto.
Opschieten doen we dan ook niet echt ;o)
Maar.. wat geeft het?

De natuur op z’n mooist en alle tijd van de wereld
om bij te kletsen met lieve familie die we veel te lang niet zagen...

Als je dan de dag niet plukt... J!



zaterdag 6 mei 2017

Requiem

Donderdagavond traden we op,
mijn grote nieuwe koor en ik!
Een onbekend requiem zongen we,
van Karl Jenkins.

Het práchtige orkest en de buitengewone harpiste
zorgden voor kippenvelmomenten.
Zij vormden een warm bad
waarin de muziek en onze zang zich met elkaar konden verbinden
en méér dan een eenheid werd.

Eigenlijk kun je zoiets helemaal niet in woorden vatten..

Nog zindert en zoemt in elke porie en cel van mijn lijf
deze schitterende muziek rond..

Wát een cadeau om mee te mogen maken!


Even meegenieten?


donderdag 4 mei 2017

Dodenherdenking

Voor allen die vielen tijdens de verschrikkingen van de oorlog
en nooit wederkeerden...

Voor mijn oud-tantes, hun mannen en kinderen
die jammerlijk verdronken in een ingestorte molen
die vol zeewater stroomde.
Waar ze dachten veilig te zijn.

Voor hen die ondraaglijk leden,
en de trauma’s nog altijd met zich meedragen...

Voor mijn stief-opa die
de Jappenkampen en de
ontberingen van de Burma spoorlijn overleefde,
en die zoveel honger had geleden
dat hij daarna altijd iets te eten meenam als aardigheidje
en nooit bloemen.

Voor mijn grootouders,
die moesten vluchten voor oorlogsgeweld en water
en die op zoek naar een veilige plek
met hun kleine kindjes door een bos trokken
wat beschoten werd vanaf de zee.

Voor allen
die nog altijd gemist worden.


woensdag 3 mei 2017

Lace

Mei.. lievelingsmaand!
Maand dat de ‘toeters’ weer bloeien.
Teer wit kantwerk verzacht de ruwe randen van ons bestaan.

Eindeloos mooi en telkens weer een feest..
zelfs in de milde lenteregen.

En ja.. ik waag de sprong in het diepe!
Al blijf ik het écht spannend vinden..

ik ga het DOEN!!


dinsdag 2 mei 2017

Springen

Nooit eerder heb ik zó gevoeld wat een bergen energie het kost
om beslissingen te nemen…
Dóódmoe ben ik van eindeloos wikken en wegen!

Mijn hondenbaantje is me méér dan te zwaar.
En nu wordt me ergens anders 
een nieuwe uitdaging aangeboden.. een heel leuke!
Maar eentje die níks aan zekerheid biedt..

Zal ik wel? Zal ik niet?
Durf ik? 
Of.. moet ik het strategisch slimmer aanpakken?

Durf ik te springen?


zondag 30 april 2017

Weefjes

Op een piepklein raampje leer ik diagonaal weven.
In een huis vol creatieve en gezellige lieverds.
Het lijkt zooo simpel.. ;o)

Ik verweef me met m’n bijzondere wolvriendinnen,
die mij scherp houden en uitdagen.
En die me vandaag iets nieuws leren!

Te vaak en te lang alweer 
val ik terug op gewoonte en voorkeur..

Als een kind zo blij J!