vrijdag 20 oktober 2017

Droom-sjaal

Deze zomer zijn we heel onverwachts toch twee weekjes met vakantie geweest.
En dat terwijl we eerder hadden bedacht om niets te ondernemen.
We hadden het (té) druk met werk, het leven was rommelig
en ‘weggaan’ stond me niet aan:
ik wilde rust!!!

Totdat de Stuurman bedacht dat we tussen de verjaardag van onze Oudste
en een gepland familiefeest in, zomaar twee weken ‘niets’ hadden..
en we daarom best nog even konden gaan kamperen!

Ik moest even aan wennen aan het idee maar was er vervolgens toch snel voor te porren!
Binnen twee dagen was alles geregeld en ingepakt.

Natuurlijk mocht ook een breiwerkje in de vakantiemand niet ontbreken.

En daar, op dezelfde camping als vorig jaar, heb ik voor ons tentje en bij de rivier
twee weken lang ’s avonds héérlijk zitten breien!

Het werd een Drôme van een sjaal ;o)

De tinten van de Noro wol waren exact dezelfde als de keien in de rivier.
Zo viel ‘alles’ op z’n plek… en móest het gewoon zo zijn!!









Rest alleen nog één probleempje ;o)

Ik móet nog ‘even’ terug naar de Drome…
Om nieuwe foto’s te nemen.. 
daar, op die magische plek aan de oever van het water!

Mijn droomsjaal is af J


Y STEFANIE

dinsdag 17 oktober 2017

Als - Dan…

Kennen jullie dat?
Het Als-Dan.. verhaal?

Het kwam allemaal doordat ons bad lek was. Al 5 jaar.
Het bad waar we ook in douchen. Al 25 jaar ;o)

Een douche moest er komen, dat was duidelijk.
Dat bad kon er wel uit, dat gebruikte - behalve de Jongste - toch niemand.
Omdat we al jaren aan het uitstellen waren
 wist ik precies hoe hij zou moeten gaan worden, onze nieuwe badkamer!

Alleen de financiën waren nog even ‘een dingetje’..
nieuwe badkamers geven ze écht niet weg!
Daarom bedachten we een compromis:
de hoek waar het bad zat zou helemaal nieuw worden,
de rest zouden we laten zoals het was, en dan netjes opknappen.

Afgelopen maand ging het dan EIN-DE-LIJK gebeuren!!
De aannemer, tegelzetter, sanitairmannen en-ga-zo-maar-door
bevolkten in rap tempo en wisselende getale vrolijk onze Villa!




Over de tegels waren we het snel eens. Binnen een dag gepiept.
De Stuurman zijn grote muurtegel, ik mijn (al heel lang gewenste) Portugese vloertegel J



Maar.. en nu komt het ‘Als –Dan’ verhaal…

ALS ze die nieuwe tegels zouden komen plakken
DAN kon ik beter eerst het plafond schilderden
en dan moesten raam en deurpost ook meteen gedaan worden,
omdat m’n schilderwerk anders op die nieuwe tegels kon komen..


ALS ik de zwarte bestaande tegelrand grijs wou schilderen
DAN moest dat precies gebeuren wanneer er geen werklui over de vloer waren..


ALS ik het plafond van de badkamer schilderde,
DAN was het slim om ook meteen het plafond van de overloop mee te nemen…
Maar DAN moest wel eerst de vlizotrap afgetimmerd en gelakt worden
(die al 2 jaar kaal en onafgemaakt in dat plafond hing..)

ALS de deur van de badkamer er toch uit moest,
(anders konden de werkmannen er niet goed langs op dat kleine overloopje van ons)
DAN kon ik meteen die deur nou wel eens helemaal kaal afkrabben,
 (in plaats van elke zomer een klein stukje van de verf te verwijderen ;o))


Nou, jullie begrijpen het waarschijnlijk wel.. 
en zo kan ik nog wel even doorgaan!

Van het één rol je in het ander, en zo komt het dat ik al wéken dagelijks druk aan het klussen ben!!
Schilderen, timmeren, kitten, afwerken.. ik draai er mijn hand niet meer voor om!!

[En dan heb ik het nog niet eens over de tijd en energie die je kwijt bent met het zoeken naar een nieuwe spiegel; wcrolhouder; lampen voor badkamer en overloop; plank en steuntjes voor boven de wastafel; deurkrukken; kastje voor alle-zooi-die-normaal-op-de-wasmachine-en-droger-staat maar die nu ergens anders gestald moet worden omdat die twee op elkaar komen te staan, toiletkastje en..
ga zo maar door ;o)]

Maar.. MOOOOOI dat we het vinden!!



Inmiddels staan de meeste spullen weer op hun plek en is alle zooi afgevoerd.

Nog wat laatste klussen waarvoor de Stuurmans kracht en handigheid vereist is,
zoals het ophangen van de grote spiegel, de droger op de wasmachine plaatsen
en het timmeren van een koofje voor de leidingen van het nieuwe toiletje.
Die doen we zodra hij weer thuis is van boord.

Ondertussen ga ik gestaag door met schilderen, aftimmeren en inrichten.
Ik vind hééérlijk, om onze Villa zo’n boost te geven!
Het is allemaal precies geworden zoals ik had bedacht, 
en: vóóral helemaal in onze stijl!

Ik geniet van het mooi maken en… ben vooral héél dankbaar dat het ‘kan’!!

Y Stefanie

zaterdag 14 oktober 2017

Blije dag!

Ze zit schuin tegenover me op het terras.
Omdat de zon recht in mijn gezicht schijnt, kan ik haar niet goed zien.
“Wat zit jíj te genieten!”, spreekt ze me spontaan aan! “Heerlijk hé, deze stralende zon!”


Zo raken we aan de praat. Ze is hier met haar familie, een bescheiden groep mensen van alle leeftijden. Als ze even later naast me aanschuift - om de laatste zonnestralen op het terras te kunnen pakken – komt haar hele ‘cluppie’ daardoor toevalligerwijs op een rijtje te zitten.
Ik bied vrolijk aan om een foto van het hele stel te maken.


Ik vertel haar dat ik eventjes gevlucht ben van alle verbouwingschaos thuis.
Wandelschoenen aan, rugzakje om, nordic stokken mee en hups de duinen in.
Dat ik zo heerlijk gelopen heb op deze zomerse herfstdag,
en dat het alweer zo lang geleden was dat ik hier was.
En dat ik altijd, als ik in dit gebied gewandeld heb,
hier, op dít terras, mezelf trakteer op een cappuccino.. 
Omdat ze hier de allerlekkerste cappuccino hebben van het hele eiland!


We vinden het zo samen, deze onbekende en ik, een Blije Dag.
Eentje om alles uit te halen, een dag die voelt als een onverwacht cadeautje.
“Ik zie, dat jij dat kúnt..” zegt ze, “gewoon genieten in je eentje.”


Zíj vertelt dat ze op haar twee vrije dagen per week ook liefst gaat lopen.
Dat ze een heupoperatie achter de rug heeft, en nu moet revalideren.
Dat ze niet kan wachten om weer op pad te gaan.
En die stokken, daar wil ze ook mee gaan oefenen!
En dat ze het zo fijn vindt om hier terug te zijn op ‘haar’ eiland,
omdat ze hier oorspronkelijk vandaan komt.


Maar ook of het nog wel kan, alleen wandelen door de natuur.
Na Anne, zegt ze…
We zijn stil. Hebben beiden een dochter van begin twintig...



Of je de angst moet laten regeren, of dat we vertrouwen moeten blijven houden.
Over luisteren naar je intuitie.
En dat allemaal zómaar spontaan, in een klein half uur tijd.

We nemen afscheid als vriendinnen.
Ik gesp mijn rugzakje om en stokken weer vast, en loop terug naar de auto.
Wat een bijzondere ontmoeting was dit!

Ik weet niet eens haar naam.


Y STEFANIE

zondag 25 juni 2017

Blaadjessjaal

Jaja.. ik weet het!
Ik had écht een Zomerpauze genomen… ;o)

Maar… toch ben ik weer even in Blogland.
Want ik ben zóó trots op mijn Blaadjessjaal
die eindelijk af is J

Die sjaal waar ik in het begin zo ongelofelijk mee gemodderd heb..
Met een patroon wat niet te volgen bleek
voor de gemiddelde breister..
Maar waar ik dankzij de hulp van Hanneke uit Hengelo
en later van breivriendin Riet
gelukkig toch uit kwam!

En nee, één foto is in dit geval niet genoeg ;o)







Het was een geweldig leuke uitdaging om deze ajoursjaal te breien!
Ben vooral ook blij met de keuze van de wol en de kleur:
Rowan Felted Twee Aran
(50% merino wol, 25% alpaca en 25% viscose)


Het maakt de sjaal wollig, stoer en behaaglijk,
en.. met die franjes eraan 
in mijn ogen een echte ‘hippiesjaal’ ;o)


Dááág allemaal!

(En.. als het weer zo blijft zoals het nu is..
..misschien tot snel!)

Lieve groetjes vanuit Villa Zeezicht!

donderdag 1 juni 2017

Zomer pauze…

De zomer roept voluit,
en lokt ons naar buiten!

Geen weer om achter de computer te zitten.. toch?!

Gewoon genieten van elk vrij moment:
in de tuin van onze villa..
op ons eiland,
en natúúrlijk op het strand ;o)!!

Daarom gaat Villa Zeezicht éven een poosje dicht.
En neem ik een welverdiende
‘summer break’
;o)

Tot.. later!!


woensdag 10 mei 2017

De woeste hoogten

Wow, daar loop ik dan..
zomaar, ergens in de wildernis van Bodmin Moor.
Ik ben gedropt, in m’n eentje,
en mag mezelf een hele dag lang 
een weg banen
over het ruige, wilde en winderige landschap van ‘the moors’.

Geen bereik, alleen een klein kaartje
om me de weg te wijzen.
En nee.. een pad of bewegwijzering is hier ook niet ;o)

Ik voel oeroude krachten en
dompel me onder in een mysterieus landschap.
De eeuwige wind blaast eindeloos om me heen..
Wilde schapen en pony’s zijn hier het enige gezelschap.

‘To wander’ over de woeste hoogten,
 zo helemaal alleen,
is een ervaring die met geen pen te beschrijven valt..

Uiteindelijk, 
als ik na een dag vol intens beleven
neerstrijk in een kleine pub in een onooglijk gehucht,
en mezelf tegoed doe aan een welverdiende ‘Cornish tea’..

is in mij een eeuwig verlangen naar the moors geboren!


maandag 8 mei 2017

Bluebells

A fairytale in blue..
dat kan alleen in Cornwall!

In een warme lentezon wandelen we
door frisgroene bossen
naar Lanhydrock,
omgeven door een eín-de-loze blauwe waas.

Elke stap nodigt uit tot het maken van een foto.
Opschieten doen we dan ook niet echt ;o)
Maar.. wat geeft het?

De natuur op z’n mooist en alle tijd van de wereld
om bij te kletsen met lieve familie die we veel te lang niet zagen...

Als je dan de dag niet plukt... J!