donderdag 14 december 2017

Family ties

Eind november was het precies een jaar geleden dat Schoonma overleed.
En zoals bij iedereen, die een verlies van een dierbare mee maakt
voelde dat als een bijzonder moment om bij stil te staan.


Eén jaar zonder deze lieve moeder en oma in ons leven..
Eigenlijk kunnen we het nog steeds niet goed bevatten.
Het lijkt tegelijkertijd óntzettend lang,
en, raar genoeg, ook zo kort geleden.


Nu we nooit meer met de familie bij elkaar komen in Schoonma´s huisje in de polder
is er een tijdperk afgesloten.
En worden er nieuwe manieren van contact bedacht,
wellicht ontstaan er andere tradities.


Oudste schoonzus bedacht een plan om een weekend naar Zeeland te komen.
Zodat we ongedwongen samen konden zijn.
Met elkaar terug kijken, 
maar vooral ook het leven van alledag met elkaar delen.


Op een stormachtige zondagmiddag spraken we af op de boulevard in Vlissingen.
Helaas kon de Stuurman er níet bij zijn…
hij zat nog op zijn bootje in Denemarken.
We maakten veel foto´s die we ‘live’ naar hem door appten…
zodat hij er toch een beetje bij kon zijn!


En.. wat was het mooi, die zondagmiddag op het strand!
Alsof het universum ons een cadeautje bracht!
Het was fijn, warm en bij tijden hilarisch.
Met af en toe weemoed.. en glanzende ogen..
Het mocht er allemaal zijn!


Wat zou Schoonma genoten hebben van haar cluppie, zo bij elkaar!
We voelden allemaal heel sterk dat ze trots geweest zou zijn.
Ieder van ons, die op zijn of haar eigen manier verder gaat
zonder een thuisbasis om naar terug te keren..

Maar.. die thuisbasis voor altijd stevig verankerd in het hart!



Y Stefanie

dinsdag 12 december 2017

Adventstijd

Het is al een poosje stil hier in Villa Zeezicht..
Na al het geklus en schilderwerk van de afgelopen periode,
het eindeloze opruimen en verplaatsen van al die veel te vele spullen
had ik blijkbaar m’n kruit verschoten en werd verkoudheid een heuse griep…
Echt waardeloos om als een vaatdoek in bed door te brengen.
En zo gingen er zómaar een paar weken voorbij,
als vanzelf.

Herfst ging over in Sint, in Advent, in winter..
Gelukkig doet het weer mee.. en kwam er kou, mist en SNEEUW!
zó  hoort het in deze tijd van het jaar J!


Binnen maak ik het gezellig.
De advents- en kerstspulletjes komen weer van zolder.
Ik weet het, er zijn belangrijker dingen dan je huis versieren
en rommelen met lichtjes en kaarsen.
Maar de onrust in de wereld kan ik niet oplossen…


We kopen wat mini-kerstboompjes die ik niet kan weerstaan.
En wat glazen kerst-dennenappels, dit jaar mijn favorieten,
niets mooiers dan deze gedrapeerd rond een gouden kaars.


De Stuurman en ik praten bij over de weken dat hij aan boord was.
Ondertussen stormt de jeugd bruisend in en uit,
met verhalen en vol verwachting over nieuwe kansen.
Hoe heerlijk is hun enthousiasme, stiekem ben ik er wat jaloers op..
;o)


De villa is vol leven, warmte en gezelligheid..
Het voelt als één van de meest blije momenten van de afgelopen periode!

Ik sla het op in mijn hart J

Y Stefanie

zondag 12 november 2017

Kleurig dilemma

In onze villa hou ik vooral van rust.
Met hoofdletters, dus RUST!
Daarom zijn in de loop van de jaren de meest felle kleuren
vervangen door zachte witten en grijzen,
aangevuld met tintjes uit de natuur.
Ben ik super happy mee!


In de winterperiode komt het rode kleed van zolder.
Dan verschuift de focus naar een iets warmer beeld.


 Door wat met kussentjes te spelen ging het accent onlangs nog
van zomers grijsblauw naar herfstig ‘heartwood’.
(die ik in een afgeprijsde bak vond bij een bouwmarkt, haha!
Koopje, zij hadden vast geen idee ;o))


Er kwam bovendien ook een nieuwe hanglamp in de zithoek,
die de oude plafonniere - na achtentwintig jaar! - verving.
(Die kan mooi in de verkoop!)


Ineens was ik er helemaal klaar mee, met deze statige lamp.
Bij het zien van deze populaire rieten lamp wist ik meteen dat hij een
perfect en frisse vervanger zou zijn.


Ik scoorde ook nog een donker dienblad, dat zo mooi bij het grijs past..

Zo is de sfeer van ‘zomers’ subtiel omgetoverd naar een herfstig palet.


Maar.. sinds gisteren heb ik een ‘probleem’.
Vond ik me daar toch een mooi dekentje..!!
Op de bazaar van de Vrije School.

Daar stonden twee jonge meiden met een kraam vól zelfgehaakte spullen.
Van hun moeder? Tante? Oma?
Afijn, van een familielid wat niet kon stoppen met haken ;o)

Een eindeloze hoeveelheid mooie sjaals, dekentjes, mutsen,
slofjes, knuffels, doekjes en ga zo maar door lagen daar te stralen!
Mooi gemaakt, leuke prijsjes.

Mijn oog viel dírect op een bont en kleurrijke gehaakte deken..
en toen ik hem eenmaal in mijn handen had was ik verkocht!


Ik viel als een blok voor de bonte kleurencombinatie, de stoere strepen,
de zachte wol..
Bedacht dat ik er een foto van wou maken
en dan misschien proberen zelf zoiets te gaan haken.


Deed nog een rondje over de Bazaar met constant dat dekentje in m’n hoofd..
Want tja.. wat moet ik nou met zo’n felgetint dekentje in mijn villa..?


En.. zou ik, als ik het wilde gaan na-haken, wel die leuke kleurtjes wol vinden,
zou het dekentje wel zo mooi worden,
zou ik dat steekje wel kunnen vinden,
zou mijn dekentje (als ik andere tintjes zou kiezen) dan wel de charme van DIT dekentje hebben..

En bovenal; had ik wel een dekentje nodig???
(Uhh volgens mij liggen er nog 4 dekentjes in de kast.. ieks!)


Sinds gisteren ligt er dus een knalkleurig dekentje op de bank..
En tja.. het past inderdaad hélémáál niet bij de rest ;o)
Maar soms moet je gaan voor iets origineels!
En de complimenten geven aan de maakster door het te kopen!

Ik ben er zo ongelofelijk gelukkig mee.. met dat dekentje,
telkens als ik het zie wordt ik helemaal BLIJ!

En dat is het belangrijkste, toch?
J

Y STEFANIE

donderdag 9 november 2017

Rapsody in Grey

Een stad.
Somber, bewolkt.
Drukte en beweging,
lijnen en contrasten.
Dynamiek in steen en glas.

Gevoed door water,
geleefd door mensen.

Adembenemend!











Y STEFANIE

zondag 5 november 2017

Herfsteren

Laat mij nog maar even een poosje herfsteren.
Voor mij nog geen Sintvoorbereiding of Kerstversieringen.





Geef mij nog maar een poosje de aardse geur van natte aarde,
van vermolmd hout
en ontbindende bladeren.




Geef mij wind ruisend door afstervend blad,
bonte tinten van vuur en zon
als koestering 
wanneer de winter kaal en koud zal zijn.




Doe mij maar paddestoelen, zwammen en boleten.
Hoeders van harmonie,
helpers om ons dieper te kunnen verbinden met Moedertje Aarde.




Voedt mij maar.
Met de oogst van mosbedden, dennenappels.
Beloften van groei voor een immer wederkerende lente.




Geef mij maar tijd van inkeer,
van verdonkeren,
en van het ontsteken van het eerste innerlijke lichtje.




Mag ik nog wat felgekleurde bessen,
vermolmd hout en
de kale nerfjes van een blad...
Zodat de naakte waarheid langzaam zichtbaar wordt.
Niet langer bedekt door afleiding.




Laat mij voorlopig nog maar een poosje herfsteren,
de tijd wat uitrekken 
en dit jaargetijde nóg dieper en intenser beleven!


Y STEFANIE